"Yesterday" é unha canción coñecidísima do grupo británico The Beatles, grabada en 1965. Segundo o Libro Ginness dos Récords, a susodita é a canción con máis transmisións na radio en todo o mundo, con máis de 6.000.000 de emisións nos Estados Unidos. Ao mesmo tempo é a canción máis versionada na historia da música popular con máis de 1.600 interpretacións diferentes. A Broadcast Music Incorporated (BMI) afirma que no século XX, o tema foi interpretada cerca de 7 millóns de veces.
Aínda que normalmente se lle atribue a súa autoría a John Lennon e Paul McCartney, McCartney a compuso de maneira independiente. Segundo os seus propios biógrafos, e da banda, compuso a melodía completa nun soño que tivo na casa da sua moza Jane Asher e a súa familia en Londres. Ao despertarse foi rápidamente ao piano, puso en marcha a grabadora de cintas e tocouna. Ata aquí a versión oficial.
O ex-colaborador do conxunto, Tony Sheridan, aporta novas informacións a tal reveladora epifanía informando dun paso previo, certa parada realmente importante. "En el piso de su entonces novia, Jane Asher, Paul McCartney soñó una noche de 1964 la melodía del siglo. A la mañana, cuando estaba sentado en el baño, la cantó en voz baja".
¡Si señor!, ¡Paul McCartney compuso "Yesterday" mentres estaba no excusado!.
Segundo Sheridan, foi o propio Paul quen lle contou fai anos esta versión dos feitos, e añade:
"En su versión original, 'Yesterday' llevaba como título 'Scrambled Eggs' ('Huevos Revueltos'), porque la chica de McCartney se encontraba preparando en ese momento el desayuno". "No obstante, el tema fue finalmente cambiado a como es conocido hoy en día pues se prestaba más para las rimas", añadiu.
Logo desta anécdota canto menos curiosa, vos deixo que disfrutedes de tan (¿escatolóxica?) pracenteira melodía.
É unha sensación rara, non sei se a vós vos pasa, unha especie de sentimento de deja vu cada vez que escoito algún grupo novel, un pensamento que raia unha idea na miña cabeza:¿esto xa o teño oído, non?, polo que a seguinte cuestión é obrigada, e é a principal,¿está realmente morto o Rock?
Pasamos prontamente da voráxine de nomes e "artistas" que tal como nace se esquecen nos outros estilos máis comerciais que o que nos ocupa, incluso sen pararse a comentar ese consumismo musical, ese canibalismo musical que parece rodear ao pop, ao rock-pop (polo menos o que se entendo por esto aquí no Estado) ou ao reggaeton (si señores, me digno a nomealo como estilo), esa imperiosa necesidade de escoitar (raiar mellor dito) ata a saciedade un tema, esa canción que está de moda dende hai un par de días, pero que en... cinco minutos o deixará de estar, xa que outro "artista" sacará outra igual, pero "mellor" para lanzarse a incluíla en todolos aspectos da vida da xente que nunca pretendeu escoitala. Pasando realmente deste tema, existe a manida pregunta sobre se este estilo acadou realmente os límites da súa propia inspiración e as cotas de inmortalidade dos grandes clásicos impiden que no mesmo século XXI se creen pezas atemporais.
Pasemos (moito máis lentamente, disfrutemos un pouco) tamén do que este estilo abarcou, ou simbolizou, máis alá do movemento liberatorio e alternativo (cultural, en definitiva) que infundiu (e que sempre desearei haber vivido), centrémonos no Rock (e no Heavy Metal, e no Thrash, e no Power.........) como estilo musical, centrémonos na orixinalidade das letras, dos sons e das melodías, ¿está realmente todo inventado?.
Botemos a vista atrás por un momento, de forma moi simplista e rauda: EEUU, certas comunidades afroamericanas crean o blues, con toda premura a xente se dá conta de que algo diferente hai nesta nova forma de facer música e creamos o rock & roll, na súa maneira máis pura e limpa, pasan os anos, lle damos potencia e agresividade ao estilo e creamos o Heavy Metal, o aloucamos e lle damos velocidade e temos o Punk, agora incluímos riffs máis pesados e cortantes e o Thrash Metal asombra ao mundo, con épica e guitarras máis veloces disfrutamos do Power Metal, logo se nos dá por seguir experimentado e comezamos a fusionar uns e outros con estilos máis ou menos acertados coma o rap, e aquí se nos empeza a ir un pouco a pinza, ata hoxe, onde todo parece estancarse, nunha era na que idolatramos a aqueles que se asentaron en lexendarios tronos para nunca máis volver a erguerse deles, e na cal buscamos ser os primeiros en descubrir a nova gran banda.
Nun mundo no que a todo nos gusta poñer etiquetas, normalmente sen pararnos a pensar se realmente merecen un ou outro título, acumulamos grupos e grupos que acaban por decepcionar esperando atopar á nova banda máis peligrosa do mundo, como se denominara a uns primeirizos Guns N' Roses; artistas, músicos e cantantes, á procura da mellor voz do negocio, como se deu en denominar a Steven Tyler (Aerosmith) ou excelentes e sempiternas formacións coma os The Who ou Led Zeppelin.
Dende a máis sagrada e autodestructiva esixencia instaurada polos amantes rockeiros, superando a tendencia á futilidade de culturas musicais máis poperas, ¿hai cabida para a esperanza?, é certo tamén que actualmente existen moi boas bandas (con grandes, virtuosos e ben formados músicos) e moi bos discos, pero... ¿acabaranse por descubrir a uns novos Maiden?, ¿uns parellos Black Sabbath removerán o planeta de novo?
Parece que se estea a convertir en costume, unha moi grata por certo, pero xa que podemos disfrutar dunha gran sala de concertos a apenas 30 minutos das nosas casas, na que parece últimamente estean a atinar con agradables nomes propios, non imos ser nós quenes desaproveitemos a oportunidade de disfrutar de grandes espectáculos... (que conste que este ano algún concerto máis está xa programado)
Nesta ocasión, coa compaña do inestimable Señor da Z (como non) e de dous comentaristas desaparecidos e bastante infrecuentes neste blog (que non esquecidos), Jose e o sr. Pepe Chancludo; nos dispuxemos para deleitarnos cunha nova exhibición musical: o grupo español Avalanch na presentación do seu último disco: Malefic Time Apocalypse.
Trala marabillosa intro, saltaron os integrantes do grupo, con Alberto Rionda e Ramón Lange á cabeza (sobre todo o primeiro que é o que manda), guitarra e voz dos asturianos, ante un anestesiado público e unha inaudita entrada, lonxe do cheo da sala; co single do ambicioso traballo que presentaban e de análogo título 'Malefic Time: Apocalypse'...
...seguindo máis ou menos a orde do seu máis recente redondo, 'Baal' (a mellor do disco sen dúbida) e 'La Augur'...
...'Lilith', 'Spread Your Wings', a grandísima instrumental 'Lost In Saint Patrick', 'In The Name Of God' e a tamén instrumental 'Soum's Death', foron o punto final a esta primeira parte íntegra en inglés e exclusiva deste disco, ademáis do preludio para unha segunda tanda cos temas máis soados e clásicos da banda.
A emotiva 'Vientos Del Sur' e 'Niño' acabaron por encender a uns espectadores ata ese momento durmidos...
A mítica 'Lucero', 'Xana', 'Ángel De La Muerte', 'Otra Vida', 'Mil Motivos' e 'Pies De Barro' conxugaron a rolda das cancións en castelán (coas que agora si, o público cantou e disfrutou) e deron fin ao concerto en si.
Para o final gardaron os temas máis cañeros, tanto do Malefic Time como dos anteriores lanzamentos, para dar por consumada outra gran noite de boa música: as instrumentais 'Apocalyptic Dream' e '9th Snake', a rara 'Marduk' (rara nun grupo cunha traxectoria heavymetaleira como este), o trallazo 'Voices From Hell', e as últimísimas 'Semilla De Rencor'...
... e 'Lágrimas Negras'.
Tras unha actuación brutal de 23 cancións, e a pesares de non ser un fan incondicional, eu persoalmente o disfrutei como o que foi, a miña primeira experiencia visual con esta banda, onde a diferencia da maioría do respetable o pasei mellor coa primeira parte (botei moi de menos 'Alas De Cristal' na segunda), que para min foi colosal, cun maiúsculo cantante como é Ramón (un todoterreno para definilo mellor) e cun soberbio Rionda (para ben e para mal); e todo iso a un módico prezo, ¿que máis se pode pedir?...
... que houberan acabado con 'Alas De Cristal'... non empañemos tan excelsa crónica, XD...
Parece que algo cambiou últimamente na axenda (ou na mentalidade) da sala compostelana, e o digo única e exclusivamente pola maior presenza (para gusto de todos e noso, como non...) de grupos internacionais e máis coñecidos que de costume, ou porque non dicilo, de máis caché, ou maior capacidade de provocar un desprazamento masivo de oíntes (non quita que nos últimos anos nos visitasen ano si e ano tamén grupos máis ou menos míticos como poideran ser WASP ou Alice Cooper), o cal provoca á súa vez, a nosa asistencia a todos estos eventos musicais (este ano promete ser, me parece, o ano ao que máis concertos vou a ir... XD).
Ao que nos atañe; por primeira vez en Galicia, e máis concretamente en Santiago de Compostela, nos visita Tarja Turunen coa súa banda, na súa aventura en solitario trala axitada saída do grupo no que antes militaba e aquel co que acadou a fama mundial que agora atesoura, Nightwish. Esta vez si, o Señor da Z si me acompañou, así como outro individuo que permanecerá no anonimato (a non ser que él me pida expresamente aparecer nomeado neste artigo... XD).
O cartel do concerto (como así descubre o mesmo título da crónica), ademáis da mencionada, o completan as bandas Hannibal e Benighted Soul, como teloneiros ou bandas de soporte; e é coa primeira destas dúas coa que empezo, para así manter ao mesmo tempo a orde natural de tan abraiantes 2 horas (aprox.) de boa música. Digno de mencionar é que, creo, nunca vira tanta calidade, ou nunca vira dous grupos acompañantes de cabeza de cartel que me gustasen "tanto", tendo en conta o jodido (ou non) que é saír a tocar ante un público que non está alí para verte; opinión que para maior concreción e xustiza se refire case especialmente á primeira delas, Hannibal, que, a pesares de tocar apenas 4 temas nos pareceu, nese minúsculo tempo de actuación un grupo a ter en conta.
Salientable da banda grega foi a gran versión que se mandaron da "Aerials" dos desaparecidos System Of A Down que fixeron as delicias dos asistentes.
Deseguido saltaron a escea os franceses Benighted Soul (non tanto deseguido xa que sempre hai certo movemento no escenario tras cada actuación) cun estilo máis "acorde" aos Nightwish actuais (non pretendo ser malicioso) que estiveron algo máis animados que os primeiros, aínda que tamén gozaron de maior tempo (non moito máis) para tocar algunhas das súas pezas.
Tralos segundos teloneiros viña o gran espectáculo que todos estabamos a agardar dende case as 8 da tarde que accederamos ao local; as luces se apagaron para recibir, tras unha intro en off e entre estrondorosos berridos aos músicos que acompañan a gran figura que é Tarja. En todo momento sorrinte, interactuando cun público especialmente entregrado á súa diva, dirixíndose aos presentes nun fluído castelán, pidindo palmas, co único propósito de facer do concerto algo memorable.
O tracklist arrancou do mesmo xeito que o fai o disco que a cantante viña a presentar á capital galega "What Lies Beneath", coa canción 'Anteroom Of Death', seguidas por 'My Little Phoenix' do seu anterior traballo. O primeiro single deste último cd 'Falling Awake' foi a seguinte (faltaba Joe Satriani para acompañala nesta, ¿eh señor da Z? XD), para que tras 'Dark Star' e 'I Walk Alone' (previo agradecemento do noso apoio trala súa saída de Nightwish), se retirasen os músicos de escea, agás Mike Terrana, ese pedazo batería que nos ía a ofrecer este pedazo de solo (naaaaa... case 10 minutos, pero naaa...), algo que nunca me imaxenei que acabaría vendo en directo...
Unha imaxe (neste caso, un vídeo) vale máis que mil palabras.
A solista seguiu co seu repertorio con 'Little Lies', baixando logo o ritmo con 'Underneath', para soltar o trallazo tras esta con 'Bless The Child', a primeira versión de Nightwish da noite. O consecuente ruxido da sala se dá máis que por sentado.
A banda tamén tivo tempo para reunirse todos no medio do escenario e brindarnos nun xeito máis "íntimo" temas a maiores da corta traxectoria de Tarja como solista: 'Rivers Of Lust'...
... 'Minor Heaven', 'Sign For Me' e 'I Feel Immortal', esta última coa cantante ao teclado...
Non facía falla, pero por se quedaba algunha dúbida, nos deixou máis que patente o virtuosismo e calidade da súa voz.
A 'Ciaran's Well' segiuna 'In For A Kill', retomando de novo a enerxía tralo pequeno especie de "unplugged" que viñan de marcarse...
Tralos saúdos pertinentes os músicos se retiraron do escenario para realizar o que nos demos en chamar "o paripé de todo artista", dito doutro xeito, o "bis", para ofrecernos un novo trallazo esa noite; 'Over The Hills And Far Away', que evidentemente terminou por enlouquecer a sala Capitol.
Como punto final do acto remataron a noite con 'Die Alive' e co último single do seu último redondo, 'Until My Last Breath'...
Como deu en definir un asistente ali presente, a noite dese xoves foi un espéctaculo moi espectacular, cunha Tarja manexando perfectamente salas de menor calibre, demostrando toda esa experiencia que ven acumulando tralos seus anos á fronte de grandes bandas, ofrecendo esa gran exhibición que doadamente disfrutamos todolos espectadores e díficilmente esqueceremos; e pensar que a pouco máis decidimos non ir...
No pobo de Rakkest, ao sur de Oslo, en Noruega, un rapaz de trece anos volvía a escola cando se veu atrapado por catro lobos famentos. Walter Ajkrem, que así se chama o infante, sen perdela calma, sacou o seu teléfono móvil e deuselle por poñer a todo volumen un tema da banda norteamericana Megadeth; claramente, cousa que o resto dos europeos nunca demos en imaxinar, aos lobos non lles gusta nada de nada o thrash metal (XD), polo que fuxiron despavoridos. Ao parecer, momentos despois os animais regresaron, pero unha nova ración metaleira foi suficiente para que estes volvesen a desaparecer e o impúber conseguise salvarse.
Polo visto, a Walter lle ensinaron algunha vez que, postos na situación que lle tocou vivir, nunca intentase fuxir do ataque destas peludas bestas, senon que intentara por todolos medios facer que fosen as feras quenes puxeran pés (bueno... patas) en polvorosa.
Por facer cábalas (xa que en ningures vin o título de tan asustadizo tema), eu diría que o chaval fixo soar a seguinte....
Non sei se a idea é acertada, pero escoitando música namentres estudiaba, cadrou que recopilei esta serie de baladas de grupos deste xénero en concreto que concretamente (vaga a redundancia) estou a escoitar nestes últimos días. Espero que vos guste.
Por unha banda:
"A Tale That Wasn't Right" de Helloween
"Dreams Come True" de Hammerfall
"Land Of Eternity" de Firewind
------------------------------------------------------------------------- Por outra banda...
A verdade é que non creo que se me dea moi ben (para nada) facer unha crónica dun concerto, non entendo de acústica, de postas en escea, nin ostias... polo que eu o único que fago é referir aquí o que a min me pareceu o último concerto ao que puiden asistir, e o primeiro que vexo dun grupo internacional.
O pasado 14 de Setembro, un mércores calquera, estaba previsto que actuaran na Sala Capitol de Santiago: In Flames, ocasión inmellorable e oportunidade que non se podía deixar escapar, polo que alá fumos, acompañado (eu só. o Señor da Z estaba impedido por outros menesteres) desta vez dun maior (para que non houbera problemas), cuxo nome permanecerá no anonimato e ao cal me referirei como Sr. Porco ou Sr. Pepe Chancludo indistintamente. (XD)
Por razóns que non relatarei posto que non veñen a conto, chegamos á sala algo avanzado o concerto, coa sala chea eso si, para poder escoitar e visualizar os últimos retazos da actuación de Noctiferia, os teloneros, unha banda eslovena que eu vou a etiquetar de Death Metal, pero que conxugaban este con outros moitos estilos, como testifica o seu penúltimo tema da noite (para nós o primeiro) Samsara, acompañándose duns tambores ao máis puto estilo Soulfly. A última canción do seu setlist foi Mara. A verdade é que só escoitamos dúas cancións, pero que me deixaron bo sabor de boca xa que pareceume un grupo a seguir (NOTA: para os fans do Death claro... XD)
Agora si, xa dadas as 9 e cuarto, apareceron en escea a banda de Gotemburgo (Suecia) ao completo, coas súas novas incorporacións, focos e haces de luces a tono, sábana (ou o que sexa) pintada coa criatura da caratula do seu último traballo, "Sounds Of A Playground Fading" (vou a pasar de facer unha crítica do mesmo ou da recente traxectoria da banda... XD), o cal viñan a presentarnos.
Para gran sorpresa miña, posto que supoñendo que son un grupo capaz de encher recintos ben máis grandes que a sala compostelana os jichiños estiveron moi cercanos e moi simpáticos; o idioma non foi unha barreira para entender os continuos chistes e historias que Anders Friden, o máis cachondo deles (mental, que non físicamente... XD), relataba case entre canción e canción: se dabamos máis caña que os portugueses (onde tocaran a noite anterior), que chegaran a Galiza e flipaban coa nosa gastronomía... etc etc etc
Como era de esperar, comezaron o concerto coa intro de arranque do disco que presentaban... Sounds Of A Playground Fading soaba así...
... seguido do single presentación do mesmo, Deliver Us...
... All For Me...
... Trigger...
... Alias, Swim, The Hive... ... The Quiet Place...
... Where The Dead Chips Dwell, Fear Is The Weakness... ... Come Clarity...
... Only For The Weak, himno do grupo, co que ven se pode ver que foi o cumio do extasis desa noite, e para que engañarnos, o momento que o Sr. Porco e eu estabamos esperando, como se pode ver no meu video...
... pero iso non foi todo, o cachondo (mental) do Anders se lle dá por preguntar antes de comenzar o tema se alguén do público ten unha cámara de vídeo para poder grabar aos seus compañeiros dandoo todo, polo que un chaval, ao cal nos referiremos como 'El Tio de Rojo', o rapaz coa maior sorte do mundo, ofrece a súa, pero recibe a cambio a oportunidade de subir ao escenarios e ser él mesmo quen grabe ao público; todo isto con outras sorpresas adicionais... XD
[Concerto de Metal: perspectiva do cantante da correspondente banda]
... os temas seguían a correr para disfrute de todos, Delight And Angers, Cloud Connected...
... The Mirror's Truth e Take This Life deron remate á actuación.
Non sei que máis comentar a verdade, foi espectacular, só tedes que ver a perspectiva que ten un cantante nun concerto destes, a cal é imperdible, para facervos unha mínima idea do ben que se pasa nestes eventos...
Prego da vosa axuda para facer unha pedazo recopilación de grandes cancións de rock, heavy, metal... que falen dos propios rockeiros, heavys e metaleiros (ou da música rock en xeral) que entre con forza nos mesmos anais da historia.
Para arrancar eu poñerei uns exemplos e vós (a poder ser) cos vosos comentarios achegarédesme os vosos, que eu complacido irei engadindo á listaxe...
Veña que hai que dignificar estos xéneros terriblemente vilipendiados na nosa sociedade...
- Saratoga "Quinto Infierno"(proposta polo Señor da Xe)
- Judas Priest "Leather Rebel"(proposta polo Señor da Xe)
- Warcry "Pueblo Maldito"(proposta polo Señor da Xe)
- Helloween "Are You Metal?"(proposta polo Señor da Xe)
- Rainbow "Long Live Rock N' Roll"(proposta por Pepe Chancludo)
- Zenobia e Dünedain "Unidos Por El Metal"(proposta por Pepe Chancludo)
- Warcry "Hoy Gano Yo"(proposta por Natalia)
- Warcry "Trono De Metal"(proposta por Natalia)
- Dio "King Of Rock N' Roll"(proposta por Natalia)
- AC/DC "High Voltage"(proposta por Natalia)
- AC/DC "Rock N' Roll Ain't Noise Pollution"(proposta por Natalia)
- AC/DC "Let There Be Rock"(proposta por Natalia)
- AC/DC "Rock N' Roll Singer"(proposta por Natalia)
- Zenobia "Lo Llevo En La Sangre"(proposta polo Señor da Xe)
- Avalanch "Aquí Estaré"(proposta polo Señor da Xe)
- 3 Inches Of Blood "Deadly Sinners"(proposta polo Señor da Xe)
- Beethoven R "Siempre Unidos Al Rock N' Roll"(proposta por Jose)
- Rata Blanca "Si Eres Hijo Del Rock"(proposta por Jose)
- Warcry "Ardo Por Dentro"(proposta por Jose)
- Helloween "Heavy Metal (Is The Law)"(proposta polo Señor da Xe)
- Gamma Ray "Heavy Metal Universe"(proposta polo Señor da Xe)
- Edguy "Children Of Steel"(proposta polo Señor da Xe)
¿Cal é a mellor parella vocalista-guitarrista da historia do Rock?
1. Ian Gillan e Ritchie Blackmore (DEEP PURPLE) 2. Joey Ramone e Johnny Ramone (THE RAMONES) 3. Roger Daltrey e Pete Townshend (THE WHO) 4. Bono e The Edge (U2) 5. Mick Jagger e Keith Richards (THE ROLLING STONES) 6. Steven Tyler e Joe Perry (AEROSMITH) 7. James Hetfield e Kirk Hammett (METALLICA) 8. Ozzy Osbourne e Randy Rhoads (OZZY OSBOURNE) 9. Brian Johnson e Angus Young (AC/DC) 10. Axl Rose e Slash (GUNS N' ROSES) 11. Freddie Mercury e Brian May (QUEEN) 12. Robert Plant e Jimmy Page (LED ZEPPELIN)
¡¡Querido lector!! Antes de nada GRAZAS pola súa visita... Agradecerlle tamén a súa valentía posto que foi capaz de chegar ao fondo deste blog, síntase tremendamente único e especial posto que o que vostede acaba de conseguir só está ao alcance de moi pouca xente.
O feito de que un só de vostedes haxa chegado ata aquí merece a pena.
