Crea a túa propia homenaxe ao Día das Letras Galegas

Vos poño en situación; a semana pasada, en plena preparación para o meu (espero) devandito exame se me ocurriu traervos este tipo de artigo, nun arranque de inspiración febril, para logo comezar un pouco a cuestionarme cal sería a razón pola cal quería publicar algo que sabía (intuía) non ía a ter o éxito esperado; e como a cotío, a mellor solución se atopa diantes das nosas ventas, e a pesares do retraso, aquí vai o meu pequeno homenaxe á figura á que se lle adica (adicou mellor dito) o recente 17 de maio, Día das Letras Galegas; unha homenaxe que desta vez non vou facer eu, senón que ides ser vós os encargados de outorgarllo ao escritor galego Valentín Paz Andrade.

Cando alá atrás se me dera por desenterrar antigos esqueletos que agochaba no meu armario "artístico-literario", e o que é peor, mostrárvolos, chegastes a pedirme que repetira a experiencia, que seguro o facía ben, e bla bla bla; entón, coa cabronería que me caracteriza fago que sexades vós os que vos exprimades o siso e mostredes ao mundo e en primicia no blog do Sr. da Xe as vosas creacións, e como vemos que dende a foto de cabeceira Valentín da a súa aprobación, arranca o concurso poético galego-castelán do Sr. da Xe.

¿Sode capaces de completar unha estrofa se eu vos agrego os primeiros versos?

Exemplo:

Perdido, sin ti estoy perdido.

Perdido en este enfermo mundo,

y en toda su oscuridad....

... Abocado al mal más fecundo,

que es la soledad.

¿Doádo non? O exemplo case o excusaba poñer...


"Ciego y sordo corazón,

no sé como no has aprendido nada....

...........

........."

"Cando as almas carezan de compaixón,

cando arredor todo perda a súa cor....

...........

........."

"Te crees dueño del aire,

y apenas dejas respirar....

...........

........."

"O amor non é real, é un engano,

dous cegos que xogan a facerse dano....

...........

........."

O lírico 

A loita polos ideais: O Che

Sintome na obriga de terminar este periplo de personaxes históricos que comenzara meses atrás cunha pequena homenaxe ao gran Castelao, e termina con outra (e creo que a última) personaxe histórica a que me habría gustado coñecer ou haber mantido unha conversa con él, e sobre todo tendo en conta a "intensa documentación" que realizei (isto é unha coña) xa que últimamente vin 3 películas, polo menos, relacionadas coa figura do Che.

Ernesto Guevara, máis coñecido como Che Guevara (Rosario, Arxentina, 14 de Xuño de 1928 - La Higuera, Bolivia, 9 de Outubro de 1967) foi un guerrilleiro, político, escritor e médico arxentino-cubano. Guevara foi un dos ideólogos e comandantes que lideraron a Revolución Cubana (1953-1959).

A figura desperta grandes paisóns na opinión pública tanto a favor como en contra, convertido nun símbolo de relevancia mundial e, coa que me quedo eu, representante da loita contra as inxustizas sociais e da rebeldía e espírito incorruptible.

En 1952, co seu amigo Alberto Granado, bioquímico, Guevara realizou un soño: atravesou a América do Sur nunha vella moto coñecida polo nome de "La Poderosa". Saíron o 4 de xaneiro de 1952, dende San Francisco, Córdoba. A viaxe alongouse durante nove meses. Nesta viaxe, Guevara comezou a ver a América do Sur como unha única entidade económica e cultural que precisaba unirse. Viu a miseria e a impotencia das masas e concluíu que a única maneira de rematar coas desigualdades sociais era a revolución.
[Tanto Guevara como Granado realizaron diarios de viaxe, mundialmente coñecidos como "Diarios de motocicleta" debido ó filme de Walter Salles, que relata precisamente esta aventura]

O 26 de Novembro de 1956: liderados por Fidel Castro, un grupo de máis de 80 rebeldes parte hacia Cuba. Entre estos xóvenes rebeldes está o médico, soldado e marxista arxentino Ernesto "Che" Guevara. Alimentado só pola determinación, o grupo involúcrase nunha rápida e sangrenta batalla para liberar ao pobo cubano da corrupta ditadura de Fulgencio Batista. A victoria chega o 1ro de enero de 1959.
[Concretamente, esta etapa da vida do Che relátase na película "Che, el argentino"]

Unha vez instaurada a Revolución en Cuba o Che enfocase en intentar comezar unha revolución en Bolivia. Á altura da súa fama e poder, desaparece do ambiente público e introdúcese de incógnito en Bolivia, seguido de otros militares cubanos. Xa alí, comeza a reclutar a bolivianos para formar una guerrilla nas selvas do sureste do país. A misión está matizada por traizóns e pola falta de apoio, que levan ao movimento hacia o fracaso, e a él, á súa morte, capturado e executado de maneira clandestina e sumaria polo exército boliviano en colaboración coa CIA o 9 de Outubro de 1967.
[Coincidindo coa sinapse da película "Che, guerrilla"]

"Poderán morrer as persoas, pero xamáis as súas ideas", Che Guevara

O inefable

Algo de literatura

Carlos Ruiz Zafón (nado en Barcelona, 25 de setembro de 1964) é un escritor. Vive nos Ánxeles (Estados Unidos) desde 1993, onde se dedicou uns anos a escribir guións de cine antes de dedicarse plenamente á súa carreira como novelista.

A súa primeira novela para adultos, La sombra del viento, foi un grande éxito de vendas, sendo traducido a 36 linguas, vendendo máis de 8 millóns de exemplares e obtendo numerosos premios internacionais.

A súa obra caracterízase por un estilo moi elaborado con grande influencia da narrativa audiovisual, unha estética gótica e expresionista e a combinación de moitos elementos narrativos. Combina esa técnica cun gran dominio da linguaxe e da estrutura narrativa, combinando elementos dispares, desde a tradicional novela do século XIX a un emprego impactante de imaxes e texturas de gran forza sensorial.

A súas obras son as seguintes:
Literatura Xuvenil
- El Príncipe de la Niebla (1993)
"No prometas aquello que no podrás cumplir... o las consecuencias pueden ser mortales... No pidas ayuda al Príncipe de la Niebla... el precio a pagar puede ser demasiado alto..."

"Cuando llovía con fuerza, sentía que el tiempo se detenía. Era como una tregua en la cual uno podía dejar de hacer cualquier cosa que le ocupase en aquel momento y sencillamente acercarse a contemplar el espectáculo de aquella infinita cortina de lágrimas del cielo desde una ventana, durante horas."

- El Palacio de la Medianoche (1994)

"En mi ingenuidad llegué a pensar que la distancia en el espacio y en el tiempo borraría la huella del pasado, pero nada puede cambiar nuestros pasos perdidos."

- Las Luces de Septiembre (1995)
"El mar lo devuelve todo después de un tiempo, especialmente los recuerdos".

[Estas tres forman a chamada Triloxía da Néboa]

- Marina (1999)
"Todos tenemos un secreto encerrado bajo llave en el ático del alma"

"Marina me dijo una vez que sólo recordamos lo que nunca sucedió. Pasaría una eternidad antes de que comprendiese aquellas palabras. Pero más vale que empiece por el principio, que en este caso es el final"

Narrativa:
- La Sombra del Viento (2001)
"Si me hubiera parado a pensarlo, hubiera comprendido que mi devoción por Clara no era más que una fuente de sufrimiento. Quizás por eso la adoraba más, por esa estupidez eterna de perseguir a los que nos hacen daño..."

"Alguien dijo una vez que en el momento en que te paras a pensar si quieres a alguien, ya has dejado de quererle para siempre."

"Para cuando la razón entiende lo sucedido, las heridas en el corazón ya son demasiado profundas."

"Conserva tus sueños, nunca sabes cuando te harán falta."

- El Juego del Ángel (2008)
"Un escritor nunca olvida la primera vez que acepta unas monedas o un elogio a cambio de una historia. Nunca olvida la primera vez que siente el dulce veneno de la vanidad en la sangre y cree que, si consigue que nadie descubra su falta de talento, el sueño de la literatura será capaz de poner techo sobre su cabeza, un plato caliente al final del día y lo que más anhela: su nombre impreso en un miserable pedazo de papel que seguramente vivirá más que él. Un escritor está condenado a recordar ese momento, porque para entonces ya está perdido y su alma tiene precio."

"-¿Sabe lo mejor de los corazones rotos? - preguntó la bibliotecaria.
Negué. - Que sólo pueden romperse de verdad una vez. Lo demás son rasguños."

"Los libros están vivos, y si estos se caen en un charco se desangrarán en el agua"

[Ambas historias xiran en torno a un misterioso lugar coñecido como O Cemiterio dos Libros Olvidados]

O eminente

Leonardo: homenaxe ao maior xenio de todolos tempos

Non sei se a vós vos pasa, ou tedes algunha opinión ou preferencia sobre o tema, pero eu hai persoas na historia que me gustaría haber coñecido ou alomenos haber mantido unha conversación con él/a, e este é o caso de Da Vinci, para min o personaxe histórico máis coñecido (non sei se despois de Xesús; resaltando que digo histórico e non relixioso), e o meu preferido.

Leonardo di Ser Piero da Vinci (Anchiano, Italia, 15 Abril de 1452-Castelo de Clos-Lucé, Francia, 2 de Maio de 1519) foi un arquitecto, escultor, músico, pintor, inventor, inxeñieiro e home do Renacemento por excelencia. Considerado un dos máis grandes pintores de todolos tempos e quizáis a persoa cos talentos máis variados da historia.

Amósovos unha pequena mostra dos seus "logros" máis coñecidos (e asegúrovos que se quedará infinitamente corta en comparación con todolos estudos deste personaxe florentino)

Pintura: supoño que todos coñecederes a cadro da "Gioconda" (ou popularmente, a Mona Lisa) e da "Última Cea" (respectivamente)

Tamén destacan "A Virxe das rocas", "A adoración dos Magos", "San Xoan Bautista" e "A Virxe, o neno Xesús e Santa Ana"...

Notas científicas: sobre todo destacan os seus estudos anatómicos e do corpo humano, con debuxos extremadamente detallados, como o sobradamente coñecido "Home do Vitrubio"

Algo que me apasiona de Da Vinci, era esa admirable sensación de parecer que sempre ía un paso por diante do coñecemento da época, e un reflexo da realidade de séculos posteriores foi a deseño dunha máquina voadora...

En canto a lenda que rodea a Leonardo da Vinci atopamos numerosos rumores referidos ao xenio florentino: dende a súa suposta homosexualidade (derivada das súas afirmacións acerca da súa falta de interese hacia as relacións físicas involucradas na procreación humana e á escaseza de relacións íntimas coñecidas con mulleres, máis alá da súa amizade con Isabel de Este... a época, xD!!), a súa relación co rei de Francia (o cal o nombrara o seu favorito ata o punto de que foi o italiano quen sostuvo ao monarca na súa morte) e a súa "oculta" oposición ás doutrinas relixiosas (do que se dí que agochaba detalles en contra da mesma nas súas obras máis coñecidas).

Reservado na súa vida privada, vexetariano por razóns éticas, e a prol da defensa dos dereitos e do respeto hacia a vida dos animais, Leonardo da Vinci é considerado (opinión compartida por min) como o xenio máis grande de todolos tempos.

O xenial

O artigo que non se atreven a facer noutros blogs: ¿que postura prefires?

Creo que todos somos mallorciños e non nos imos ruborizar con este artigo, e así de paso intentamos romper algún que outro tabú da sociedade na que vivimos.

O Kamasutra é un antigo texto hindú sobre o comportamento sexual do home, cuxo autoría se atribúe a Vatsiaiana, un relixioso e escritor da India. Sin embargo, é pouco probable que este sexa o autor do libro.

¿Que postura das seguintes que aparecen no libro do Kamasutra prefires ou che gusta máis?

Garantizo que nadie será "vilipendiado" polas súas opinións.

O abrazo total

A acrobática

O cara a cara (ou misioneiro)

A carretilla

O deleite

Furor salvaxe

A fusión

A hamaca

A libélula

A medusa

A profunda

O sometido

A somnolenta

A sorpresa

O tornillo

O trapecio

O insólito Señor da Xe

Unha pequena gran homenaxe

O que sigue é un pequeno homenaxe para un gran galego, que sirve de imaxe neste blog de verbas baldías, non creo que mereza dito sacrilexio...

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao (nado en Rianxo, Galiza, no 1886) foi un polifacético político, escritor, pintor e debuxante e caricaturista galego, así como un dos pais do nacionalismo galego.

A súa obra sempre reflexou o seu compromiso co galeguismo e co mundo, coa terra galega e cos galegos.

Estudiou mediciña, polo cal afirmaba: "Fíxenme médico por amor a meu pai; non exerzo a profesión por amor a humanidade".

Morreu no exilio nos Bos Aires, Arxentina, no ano 1950.

Eu só podo destacar a súa fantástica obra...
1.Cego da romería (1913)
2.Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete (1922)
3. As cruces de pedra na Galiza

4.Cousas (1926, 1929)
5.Cincoenta homes por dez reás (1930)
6.As cruces de pedra na Bretaña (1930)
7.Nós (1931)
8.Os dous de sempre (1934)
9.Retrincos (1934)
10.Galicia Mártir (1937)
11.Atila en Galicia (1937)
12.Milicianos (1938)
13.Sempre en Galiza (1944)
14.Os vellos non deben de namorarse (obra teatral representada en 1941, publicada en 1953)
15.As cruces de pedra na Galiza (1950)

... e a calidade e a "mensaxe" dos seus debuxos: con textos agudos mostrános a Galiza agraria, o caciquismo, as pobres xentes do campo, os cegos e desamparados, o sufrimento dos habitantes da Galiza, todo baixo un punto de vista crítico e realista pero cun vistazo humorístico.

"Si me tocase a min a lotería compraba pan..."


















-Eu pensei que ian a repartir as riquezas.
-Pois eu xa me daba por satisfeito se repartisen a fame.









"Así quixeron que sempre fose a nosa terra"








-Eu non quería morrer alá, ¿sabe, miña nai?













Pero como non son capaz de referirme como se merece a este gran home, deixo que o faga por min, e a través da poesía Ramón Cabanillas:

¡Irmán Daniel!
Na praia de Rianxo
caían como bágoss as estrelas,
espallaban teus aies derradeiros
bruantes ventos das andinas serras,
e ondas galgantes, en cramor, chegadas
da pratense ribeira,
contaban no areeiro que te foras
da sereidade pola plan vereda?
o camiño que nunca se desanda,
o vieiro sin fin?
Na noite pecha
entréi pinal adiante, medoñento,
a ialma dun feitizo prisioneira.
Fungaban os ramallos un responso.
brillaba a frouma verdecente acesa,
en velorio de honra ó teu relembro.
Ergueitas cara ó ceo as ponlas, era
cada pino un cruceiro,
labra xenial da tua man maiestra,
e aquel forte e lanzal, que tempos idos
escoitóu a túa prácida conversa
co sabidor e xurdio
Profundador de voces milagreiras,
inquiréu delorido, en despero:
¿De qué morte morréu a nosa prenda?
Atravesóume o peito
un dór punxente e esguío de saieta
e díxenlle a verdade crú, tinguindo
cunha pinga de sangue cada verba:
¡Morréu do mal dos bós e xenerosos!
¡Morréu de amor á Terra!

O galego (e orgulloso de selo), o Señor da Xe

A historia da humanidade

Un pequeno resumo da historia da humanidade: como viaxar no tempo sempre é entretido (polo menos para min), espero que disfrutedes deste artigo tanto como eu creandoo.

PREHISTORIA: millóns de anos atrás. A aparición do home.

"Homo Sapiens" (Home que pensa): a pesares das distintas liñas evolutivas tomamos ao Homo Sapiens como punto de partida. Xurde en África.
O mundo aínda era novo, e trala desaparición dos dinosaurios, unha nova especie habita a Terra.

IDADE ANTIGA: 3.000 A.C.

Antigos exipcios: ademáis de verdadeiras obras de artes ofrecéronnos grandes logros, como a escritura.



Os Maias: grandes astrónomos, dos que incluso se di que profetizaron a fin do mundo.

Antiga Grecia: a cuna da civilización occidental. Infinitos aportes en matemáticas, filosofía, literatura, lóxica... e en todas as disciplinas da vida.

Antiga Roma: a idade de ouro de Occidente e o despertar de Oriente. A época da lei escrita.

IDADE MEDIA: século V

A época do cabaleiros medievais: é o momento das grandes hazañas, das grandes catedrais e de maior fervor relixioso e cristián.

O mundo árabe: en contraposición aos "Cabaleiros de Cristo", existía o igualmente rico en cultura mundo islámico.

IDADE MODERNA: século XV, comeza máis ou menos co descubrimendo de América.

Renacemento: amplo movemento cultura na Europa Occidental nos séculos XV e XVI. Os seus principais exponentes atópanse no campo das artes, tanto naturais como humanas.

Barroco: perído da historia que produxo grandes obras no campo da literatura, escultura, pintura e arquitectura, que abarca dende o ano 1600 ata o 1750 aprox.

Ilustración: o século das Luces, movemento cultural do século XVIII, denominado así pola súa declarada finalidade de disipar as tebras da humanidade mediantes as luces da razón.

IDADE CONTEMPORÁNEA: dende o século XVIII ata a actualidade.

O liberalismo e a sociedade burguesa: a inxustiza das clases e o mal reparto da riqueza contrapostos cun sistema filosófico, económico e político que promove as liberdades civís e o máximo límite ao poder coactivo de goberno sobre as persoas, oposto a calquera tipo de despotismo.

A sociedade actual: que sexa a máis preta no tempo non lle fai ser a mellor, a época na que aínda non se consiguiu superar as guerras, as desigualdades, o racismo, a violencia.... dos antigos e "inxenuos" moradores do planeta.

O entusiasta Señor da Xe