Hora / Día

¡¡Benvidos!!

¡¡BENVIDOS!!

¡Non tema entrar!, un blog totalmente gratuíto, sen ningún tipo de recargo para o seu bolsillo...

Xogando a parecer un blogueiro de verdade dende o 20 de Novembro do 2009

¡Preciso da túa axuda! pincha aquí


O artigo máis comentado...

O artigo máis comentado... pincha aquí

O artigo máis raro...

O artigo máis raro... pincha aquí

O artigo máis subido de tono...

O artigo máis subido de tono... pincha aquí

Xente que visitou este blog

contador de visitas
GRAZAS POLA SÚA VISITA

Discurso final "O Gran Dictador" (Chaplin, 1940)

¡Unha declaración de principios!

Últimos Artigos Publicados

"Sei o que vistes..."

Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Literatura. Mostrar todas las entradas

jueves, 24 de mayo de 2012

Crea a túa propia homenaxe ao Día das Letras Galegas


Vos poño en situación; a semana pasada, en plena preparación para o meu (espero) devandito exame se me ocurriu traervos este tipo de artigo, nun arranque de inspiración febril, para logo comezar un pouco a cuestionarme cal sería a razón pola cal quería publicar algo que sabía (intuía) non ía a ter o éxito esperado; e como a cotío, a mellor solución se atopa diantes das nosas ventas, e a pesares do retraso, aquí vai o meu pequeno homenaxe á figura á que se lle adica (adicou mellor dito) o recente 17 de maio, Día das Letras Galegas; unha homenaxe que desta vez non vou facer eu, senón que ides ser vós os encargados de outorgarllo ao escritor galego Valentín Paz Andrade.
Cando alá atrás se me dera por desenterrar antigos esqueletos que agochaba no meu armario "artístico-literario", e o que é peor, mostrárvolos, chegastes a pedirme que repetira a experiencia, que seguro o facía ben, e bla bla bla; entón, coa cabronería que me caracteriza fago que sexades vós os que vos exprimades o siso e mostredes ao mundo e en primicia no blog do Sr. da Xe as vosas creacións, e como vemos que dende a foto de cabeceira Valentín da a súa aprobación, arranca o concurso poético galego-castelán do Sr. da Xe.
¿Sode capaces de completar unha estrofa se eu vos agrego os primeiros versos?

Exemplo:
Perdido, sin ti estoy perdido.
Perdido en este enfermo mundo,
y en toda su oscuridad....
... Abocado al mal más fecundo,
que es la soledad.

¿Doádo non? O exemplo case o excusaba poñer...


"Ciego y sordo corazón,
no sé como no has aprendido nada....
...........
........."


"Cando as almas carezan de compaixón,
cando arredor todo perda a súa cor....
...........
........."


"Te crees dueño del aire,
y apenas dejas respirar....
...........
........."


"O amor non é real, é un engano,
dous cegos que xogan a facerse dano....
...........
........."






O lírico 

viernes, 26 de febrero de 2010

Algo de literatura


Carlos Ruiz Zafón (nado en Barcelona, 25 de setembro de 1964) é un escritor. Vive nos Ánxeles (Estados Unidos) desde 1993, onde se dedicou uns anos a escribir guións de cine antes de dedicarse plenamente á súa carreira como novelista.

A súa primeira novela para adultos, La sombra del viento, foi un grande éxito de vendas, sendo traducido a 36 linguas, vendendo máis de 8 millóns de exemplares e obtendo numerosos premios internacionais.

A súa obra caracterízase por un estilo moi elaborado con grande influencia da narrativa audiovisual, unha estética gótica e expresionista e a combinación de moitos elementos narrativos. Combina esa técnica cun gran dominio da linguaxe e da estrutura narrativa, combinando elementos dispares, desde a tradicional novela do século XIX a un emprego impactante de imaxes e texturas de gran forza sensorial.

A súas obras son as seguintes:
Literatura Xuvenil
- El Príncipe de la Niebla (1993)
"No prometas aquello que no podrás cumplir... o las consecuencias pueden ser mortales... No pidas ayuda al Príncipe de la Niebla... el precio a pagar puede ser demasiado alto..."

"Cuando llovía con fuerza, sentía que el tiempo se detenía. Era como una tregua en la cual uno podía dejar de hacer cualquier cosa que le ocupase en aquel momento y sencillamente acercarse a contemplar el espectáculo de aquella infinita cortina de lágrimas del cielo desde una ventana, durante horas."


- El Palacio de la Medianoche (1994)
"En mi ingenuidad llegué a pensar que la distancia en el espacio y en el tiempo borraría la huella del pasado, pero nada puede cambiar nuestros pasos perdidos."

- Las Luces de Septiembre (1995)
"El mar lo devuelve todo después de un tiempo, especialmente los recuerdos".

[Estas tres forman a chamada Triloxía da Néboa]

- Marina (1999)
"Todos tenemos un secreto encerrado bajo llave en el ático del alma"

"Marina me dijo una vez que sólo recordamos lo que nunca sucedió. Pasaría una eternidad antes de que comprendiese aquellas palabras. Pero más vale que empiece por el principio, que en este caso es el final"

Narrativa:
- La Sombra del Viento (2001)
"Si me hubiera parado a pensarlo, hubiera comprendido que mi devoción por Clara no era más que una fuente de sufrimiento. Quizás por eso la adoraba más, por esa estupidez eterna de perseguir a los que nos hacen daño..."

"Alguien dijo una vez que en el momento en que te paras a pensar si quieres a alguien, ya has dejado de quererle para siempre."

"Para cuando la razón entiende lo sucedido, las heridas en el corazón ya son demasiado profundas."

"Conserva tus sueños, nunca sabes cuando te harán falta."

- El Juego del Ángel (2008)
"Un escritor nunca olvida la primera vez que acepta unas monedas o un elogio a cambio de una historia. Nunca olvida la primera vez que siente el dulce veneno de la vanidad en la sangre y cree que, si consigue que nadie descubra su falta de talento, el sueño de la literatura será capaz de poner techo sobre su cabeza, un plato caliente al final del día y lo que más anhela: su nombre impreso en un miserable pedazo de papel que seguramente vivirá más que él. Un escritor está condenado a recordar ese momento, porque para entonces ya está perdido y su alma tiene precio."

"-¿Sabe lo mejor de los corazones rotos? - preguntó la bibliotecaria.
Negué. - Que sólo pueden romperse de verdad una vez. Lo demás son rasguños."

"Los libros están vivos, y si estos se caen en un charco se desangrarán en el agua"


[Ambas historias xiran en torno a un misterioso lugar coñecido como O Cemiterio dos Libros Olvidados]

O eminente

martes, 22 de diciembre de 2009

Unha pequena gran homenaxe

O que sigue é un pequeno homenaxe para un gran galego, que sirve de imaxe neste blog de verbas baldías, non creo que mereza dito sacrilexio...
Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao (nado en Rianxo, Galiza, no 1886) foi un polifacético político, escritor, pintor e debuxante e caricaturista galego, así como un dos pais do nacionalismo galego.

A súa obra sempre reflexou o seu compromiso co galeguismo e co mundo, coa terra galega e cos galegos.
Estudiou mediciña, polo cal afirmaba: "Fíxenme médico por amor a meu pai; non exerzo a profesión por amor a humanidade".

Morreu no exilio nos Bos Aires, Arxentina, no ano 1950.

Eu só podo destacar a súa fantástica obra...
1.Cego da romería (1913)
2.Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete (1922)
3. As cruces de pedra na Galiza
4.Cousas (1926, 1929)
5.Cincoenta homes por dez reás (1930)
6.As cruces de pedra na Bretaña (1930)
7.Nós (1931)
8.Os dous de sempre (1934)
9.Retrincos (1934)
10.Galicia Mártir (1937)
11.Atila en Galicia (1937)
12.Milicianos (1938)
13.Sempre en Galiza (1944)
14.Os vellos non deben de namorarse (obra teatral representada en 1941, publicada en 1953)
15.As cruces de pedra na Galiza (1950)

... e a calidade e a "mensaxe" dos seus debuxos: con textos agudos mostrános a Galiza agraria, o caciquismo, as pobres xentes do campo, os cegos e desamparados, o sufrimento dos habitantes da Galiza, todo baixo un punto de vista crítico e realista pero cun vistazo humorístico.


"Si me tocase a min a lotería compraba pan..."


















-Eu pensei que ian a repartir as riquezas.
-Pois eu xa me daba por satisfeito se repartisen a fame.









"Así quixeron que sempre fose a nosa terra"








-Eu non quería morrer alá, ¿sabe, miña nai?













Pero como non son capaz de referirme como se merece a este gran home, deixo que o faga por min, e a través da poesía Ramón Cabanillas:

¡Irmán Daniel!
Na praia de Rianxo
caían como bágoss as estrelas,
espallaban teus aies derradeiros
bruantes ventos das andinas serras,
e ondas galgantes, en cramor, chegadas
da pratense ribeira,
contaban no areeiro que te foras
da sereidade pola plan vereda?
o camiño que nunca se desanda,
o vieiro sin fin?
Na noite pecha
entréi pinal adiante, medoñento,
a ialma dun feitizo prisioneira.
Fungaban os ramallos un responso.
brillaba a frouma verdecente acesa,
en velorio de honra ó teu relembro.
Ergueitas cara ó ceo as ponlas, era
cada pino un cruceiro,
labra xenial da tua man maiestra,
e aquel forte e lanzal, que tempos idos
escoitóu a túa prácida conversa
co sabidor e xurdio
Profundador de voces milagreiras,
inquiréu delorido, en despero:
¿De qué morte morréu a nosa prenda?
Atravesóume o peito
un dór punxente e esguío de saieta
e díxenlle a verdade crú, tinguindo
cunha pinga de sangue cada verba:
¡Morréu do mal dos bós e xenerosos!
¡Morréu de amor á Terra!


O galego (e orgulloso de selo), o Señor da Xe

Mensaxe secreta

¡¡Querido lector!! Antes de nada GRAZAS pola súa visita... Agradecerlle tamén a súa valentía posto que foi capaz de chegar ao fondo deste blog, síntase tremendamente único e especial posto que o que vostede acaba de conseguir só está ao alcance de moi pouca xente.

O feito de que un só de vostedes haxa chegado ata aquí merece a pena.

Moitas grazas de novo...