Baladas do Rock 6: Ballad Collection de X-Japan

Ola a todos!! para unirme a esta retahíla de artigos "tipo versus" que tivo lugar na meirande parte dos blogs desta nosa pequena comunidade virtual, vou facer unha nova entrega das miñas reiterativas baladas do Rock e, neste caso, será un pouco "raro" e distinto, xa que todalas cancións pertencen ao mesmo grupo, creo que case totalmente descoñecido para a totalidade dos visitantes deste espazo e con razón a un disco da mesma banda que consiste nunha colección de baladas.
Espero que vos guste!! como moito escoitastes unha (¡claro está!, exclúo ao señores que sei de boa fe que coñecen a estes músicos xaponeses) e espero que as disfrutedes todas.
As regras de sempre!!
Sen máis preámbulo...

"Forever Love"


"Crucify My Love"


"Tears"


-----------------------------------------------------------------------------

"Longing"


"Say Anything"


"Endless Rain"

O asombroso

Domingos de Rock Nº10: ESPECIAL Nightwish

Nightwish é unha banda de metal gótico procedente de Kitee, Finlandia, asi como unha das máis recoñecidas deste xénero, ademáis da banda máis exitosa no seu pais, que nace en xullo de 1996, durante unha saída de camping de Tuomas Holopainen cos seus amigos Tarja Turunen (por entón unha novata soprano da Jan Sibelius Academy de Helsinki, a mesma da que forman parte os violonchelistas da banda Apocalyptica) e Erno Vuorinen "Emppu". Tempo despois unirase á banda Jukka Nevalainen.
Os compoñentes do grupo son os seguintes: Tarja Turunen (cantante ata 2007, expulsada polos demáis membros debido á súa actitude de diva e o seu interese polo diñeiro por riba de outras cousas), reemprazada por Anette Olzon (cantante actual), Tuomas Holopainen (teclados), Erno "Emppu" Vuorinen (guitarrista), Marco Hietala (baixo) e Jukka Nevalainen (batería).

"Elvenpath" (1996, Angels Fall First)


"Stargazers" (1998, Oceanborn)


"Wishmaster" (2000, Wishmaster)


"Bless The Child" (2002, Century Child)


"Wish I Had An Angel" (2004, Once)


"Bye Bye Beautiful" (2007, Dark Passion Play)

(A canción é unha clara dedicatoria a anterior cantante)

"Over The Hills And Far Away" (Cover de Gary Moore)

O brillante

Debate aberto: ¿É inxusta a historia?

Estímase que foron seiscentas as mulleres que combatiron na guerra civil norteamericana. Alistáronse disfrazadas de homes. Ahí Hollywood, polo que a elas respeta, ignorou todo un episodio de historia cultural. ¿É acaso un argumento demasiado complicado desde un punto de vista ideolóxico? Aos libros de historia sempre lles resultou difícil falar das mulleres que non respetan a "fronteira que existe entre os sexos". E en ningún outro momento esa fronteira é tan nítida como cando se trata da guerra e do emprego das armas. Non obstante, dende a Antigüedade ata a época moderna, a historia ofrece unha gran cantidade de casos de mulleres guerreiras (o "único" coñecido poden ser as amazonas).
Sen embargo, os libros de historia móstranse polo xeral moi reservados con respecto ás mulleres guerreiras que aparecen baixo a forma de soldados normais e correntes, esas que se entrenaron no manexo das armas, formaban parte dos reximientos e participaban en igualdade de condicións cos homes nas batallas que se libraban contra os exércitos inimigos. Pero o certo é que sempre existiron: apenas houbo unha sóa guerra que non haxa contado con participación feminina.

¿Vos que opinades? Eu só me centrei nun caso concreto sobre as mulleres (a pesares do detestable que son e foron as guerras), creo que o tema debería dar para longo, sobre todo tendo en conta que a historia sempre a escriben os vencedores.
Pensade niso...

O célebre

Domingos de Rock Nº9: ESPECIAL Rammstein

Rammstein é unha banda alemana composta polos músicos: Till Lindemann (voz), Richard Z. Kruspe (guitarrista), Oliver Riedel (baixo), Paul Landers (guitarra), Christian "Flake" Lorenz (teclados) y Christoph Schneider (batería). O núcleo de Rammstein formouse en 1994 na cidade portuaria de Schwerin (Alemaña do Leste). Tomaron o seu nome da cidade de Ramstein, en cuxa base aérea ocorreu un accidente durante un espectáculo no que tres aeronaves italianas colisionaron contra o público. Para transformar o nome engadíronlle un "m"; deste xeito xurdiu Rammstein que literalmente significa "catapulta feita de pedra". Tamén "Rammstein" era unha especie de pedra decorativa que se adoitaba colocar nas casas da antiga RDA.

"Du Riechst So Gut" [Hueles tan Bien] (1995, Herzeleid [Pena de Corazón])

"Du Hast" [Tú odias] (1997, Sehnsucht [Nostalgia])

"Sonne" [Sol] (2001, Mutter [Madre])

"Ohne Dich" [Sin Ti] (2004, Reise, Reise [Viaja, viaja])

"Benzin" [Gasolina] (2005, Rosenrot [Rosa Roja])

"Ich Tu Dir Weh" [Te Hago Daño] (2009, Liebe Ist Für Alle Da! [El Amor está ahí para todos])

O sensacional

Sei o que vistes o último venres... (porque eu tamén fun) HOXE: Al Límite

¡¡Atención, este artigo pode conter detalles sobre a trama!!

O retorno de Mel Gibson á gran pantalla, e me refiro como actor (últimamente fixo La Pasión de Cristo e Apocalypto, pero como director) despois de 8 anos, (dende aquel Señales de M. Night Shyamalan) é a película de Al Límite (que como limos nalgún sitio) trátase dun thriller político-empresarial dirixido por Martin Campbell, onde o propio Mel dá vida a un policía de Boston especializado en homicidios que presencia o asasinato da súa filla fronte á porta da súa casa. Nun principio todos asumen que as balas ían dirixidas contra o detective, pero este descubre que a rapaza tomara parte en actividades que poñían en perigo a súa vida. A súa investigación destapa unha trama de corrupción que implica ao goberno e ás grandes corporacións.
Conclusión: unha película americana máis, co aliciente das teorías da conspiracións que tanto entreteñen aos ianquis ao outro lado do Atlántico, que tenta levar a cabo un interesante proxecto poñendo á fronte do mesmo a un actor experimentado e coñecido de sobra (a min non me gusta especialmente pero bue...) e fracasan estrepitosamente, máis que nada porque Mel xa non está para moitos trotes. Unha cara famosa non é sinal de éxito, ademáis de que é de sabios saber cando relegarse a un segundo plano (chaman máis a atención as películas que fai Gibson que aquelas nas que actua, pola polémica ou polo que sexa...)
Valoración final: ¿este guión me soa, non? unha película correcta, pero unha máis...

O mellor: que o final non é o típico (heroe retirado do corpo de policía acribilla a 20 malos sen pestanexar e acaba a película cun apenas un par de rasguños...)
O peor: a falta de orixinalidade...

O prócer