O Colexio Invisible

¿É posible imaxinarse a unha asociación formada por filósofos e pensadores, especialistas nos máis diversos campos do saber, os cales estiveron reuníndose todas as semanas sen interrupción dende o ano de 1645 en Londres, ata o día de hoxe?
Asombroso, ¿verdade?

Máis de 362 anos adicados a "Nova Filosofía" ou "Filosofía Experimental", e existen poucas dúbidas de que estas reunións filosóficas son as que Robert Doyle chamaba o Colexio Invisible ou Colexio Filosófico na súa correspondencia en 1646 e 1647.
Xa nos seus inicios o grupo tiña as súas propias normas de funcionamento, reuniínse unha vez por semana, e para evitar que se desviara a discusión do seu propósito orixinal estaba prohibido falar da divinidade, de asuntos de estado ou actualidade, limitándose os temas a tratar á "Nova Filosofía" e materias relacionadas - Medicina, Anatomía, Xeometría, Navegación, Estática, Mecánica, etc - e aos seus experimentos.
Hoxe en día, coñécese como a Royal Society, ou Real Sociedade de Londres para o Avance da Ciencia Natural.
O lema da Royal Society era e sigue sendo "Nullius in Verba", ou o que e o mesmo, "En palabras de Nadie" (procedente dunha frase de Horacio que versaba "Nullius addictus jurare in verba magistri", "Non me sinto obrigado a xurar polas palabras de mestre algún"); e implicaba que os membros da sociedade non podían facer referencia as suas opinións e moito menos impoñelas como "criterio de autoridade", debido a que o único que se debía tomar en conta era, a Física Experimental, a Lóxica e as Matemáticas, e polo tanto non se podía falar nin de Deus nin do Rei (nos nosos tempos nin de relixión nin de política) e tampouco da actualidade, é dicir; que impuxeran a norma clave da ciencia:

"Experimentar para que sexan as evidencias as que falen"

Membros famosos:

* Robert Boyle
* John Evelyn
* Robert Hooke
* William Petty
* Gottfried Leibniz
* Benjamin Franklin
* John Wallis
* John Wilkins
* Thomas Willis
* Sir Home Riggs Popham
* Sir Christopher Wren
* Sir Isaac Newton (demostrou a sua teoría da óptica ante os membros da sociedade e posteriormente convirteuse en presidente desta)
* Thomas Bayes (presentou o seu teorema por primeira vez ante esta sociedade)
* Francis Bacon
* Lewis Fry Richardson
* Abraham de Moivre
* Christiaan Huygens
* Anders Celsius
* Albert Einstein
* Niels Bohr
* Stephen Hawking
...
...

O principal

Nefilim (2)

Do primeiro cataclismo anxelical e do rexurdimento dos Nefilim...

No alto das montañas, baixo un saínte que os protexií da choiva, os nefilim estaban xuntos, suplicando consello ás fillas de Semyaza e aos fillos de Azazel, aos que consideraban os seus líderes despois de que os gardiáns foran castigados baixo terra. O fillo maior de Azazel dou un paso ao fronte e dirixíndose á multitude dixo:
>> "O meu pai ensinounos os segredos da guerra, a utilizar a espada e o coitelo, a labrar frechas... Non nos ensinou a protexernos do Ceo. Pronto estaremos rodeados de auga. Incluso coa nosa forza e o noso numero, é imposible construir un navío como o de Noé. Tamen resulta imposible atacar abertamente a Noé e apoderarnos da súa nave. Os arcanxos estan protexendo a Noé e a súa familia".
Era ben coñecido que Noé tiña tres fillos e que estos foran escollidos para axudalo na construcción da súa arca. O fillo de Azazel anunciou que iría á costa na que Noé estaba cargando o seu barco con animais e plantas, e que descubriría a maneira de infiltrarse na mesma. Levando consigo a feiticeira máis poderosa, a filla maior de Semyaza, abandoou aos nefilim dicindo: "Irmáns e irmás, debedes quedar aquí, no punto máis elevado da montaña. É posible que as augas non cheguen a esta altura".
Xuntos, o fillo de Azazel e a filla de Semyaza descenderon o empinado sendero da montaña baixo a incesante choiva e abríronse camiño hacia a costa. No mar Negro, reinaba o caos. Noé advertira do Diluvio durante moitos meses, pero os seus paisanos non lle prestaran a máis mínima atención. Estes seguiran coas súas festas, bailes e soños, felices ao borde da destrucción total. Ríranse de Noé, e incluso se acercaran a arca, burlándose, mentres él cargaba a bordo comida e auga.
Durante algúns días, o fillo de Azazel e a filla de Semyaza contemplaron as idas e venidas dos fillos de Noé. Chamábanse Sem, Cam e Jafet, e cada un era diferente dos demáis. A filla de Semyaza viu que a apariencia de Jafet era moi parecida ao dos seus, polo que decidiu que ese era o irmán que debía tomar o seu compañeiro. Os nefilim esperaron durante días, vixiando, ata que Noé cargou os últimos animais na arca. O fillo de Azazel acercouse ao gran barco e a súa inmensa sombra cubriuno mentres chamaba a Jafet.
O benxamin de Noé asoumouse pola borda da arca, os seus mechóns rubios caían sobre os seus ollos. O fillo de Azazel pediulle a Jafet que o acompañara lonxe da beira do mar ata as profundidades do bosque. Os arcanxos, de garda na proa e popa da arca, inspeccionando cada obxecto que entraba e salía da nave se axustase aos dictados de Deus, non prestaron atención ao abandono de Jafet tralo luminoso descoñecido.
Cando Jafet sen alento acadou ao maxestuoso extrano preguntou: "¿Qué queres de min?"
O fillo de Azazel non lle contestou, senón que rodeou o pescozo do fillo de Noé cos seus dedos e apertou ata que sinteu como se rompían os fráxiles ósos da garganta. Nese intre, antes incluso de que o Diluvio barrese a faz da terra as malvadas criaturas, fracasou o plan de Deus de purgar o mundo.

A filla de Semyaza abandoou o seu escondite e puso as mans sobre a cara do fillo de Azazel. Coñecía de memoria os encantamentos que seu pai lle ensinara, a sua luminosa beleza atenuouse e os seus rasgos anxelicais desapareceron. Deste xeito, converteuse na viva imaxe de Jafet. Debilitado pola transformación, atravesou o bosque de regreso a arca.
Cando a esposa de Noé mirou ao seu fillo supo ao instante que cambiara. O seu rostro era o mesmo e a sua apariencia tamén, pero algo no seu comportamento era extrano, e por iso lle preguntou onde estivera e que ocurrira. O fillo de Azazel non sabía falar a lingua dos homes, de maneira que permaneceu en silencio. A esposa de Jafet tamen se dou conta da corrupción do seu Jafet, pero posto que a súa apariencia era a mesma, non acertou a decir en que cambiara,incluso os seus irmáns fuxían del, temerosos da súa presenza. Aínda así, Jafet permaneceu na arca cando a auga comezou a arrasar a terra. Era o decimosétimo día do segundo mes. O Diluvio acababa de comezar.
Os corpos de humanos, animais e nefilim flotaban como libélulas sobre a superficie do mundo, mecéndose coas mareas, pudríndose e fundíndose ata o fondo do océano. Marañas de cabelos e extremidades golpeaban contra a proa da arca de Noé, emerxendo e desaparecendo na auga espesa. O aire volveuse doce polo cheiro da carne asada ao sol.
A arca flotou á deriva sobre a terra ata o vixesimosétimo día do segundo mes do ano seguinte, un total de trescentos setenta días. Noé e a súa familia non se atoparon con nada, agás coa morte e cun mar infinito, unha saba gris de choiva en constante movemento, un horizonte cuberto de olas ata donde alcanzaba a vista, auga e máis auga, un mundo sen costas, carente de solidez.
Cando a arca encallou e as augas se retiraron, Noé e a súa familia liberaron aos animais do ventre do barco, colleron sacos de sementes e plantáronas. Ao poco tempo, os fillos de Noé comezaron a repoblar o mundo. Os arcanxos, cumplindo a vontade de Deus, acudiron na súa axuda, otorgando gran fertilidade aos animais, a terra e as mulleres. Todo crecía. Nada morría. O mundo voltou a comezar.
Os fillos de Noé reclamaron como propio todo o que vían. Convertéronse en patriarcas, cada un fundou unha raza da humanidade. Emigraron a tódolos confíns do planeta, establecendo dinastías que incluso na actualidade distinguimos: Sem, o fillo maior, viaxou a Oriente Medio e fundou as tribus semitas; Cam, o segundo, trasladouse ao ecuador, internándose en África, e creou a tribu camita, e Jafet, ou mellor dito, a criatura que se facía pasar por él, tomou a zona do Mediterráneo e o Atlántico e fundou o que un día chamaríamos Europa. A proxenie de Jafet acósanos dende entón. Como europeos que somos debemos considerar a nosa relación cos nosos orixes ancestrais...

O seráfico

¿Para que o "playback"?

¿Se se pode realizar unha actuación en directo?
Varias probas da auntenticidade de grandes bandas, xD...

Os integrantes de Muse non lles gusta nada actuar en playback, e isto o demostraron en numerosas e diferentes ocasións ao longo da súa carreira, donde se viron obrigados a "interpretar" as súas cancións sen poder tocalas en directo. Por iso estes prefiren rirse de estas actuacións intercambiándose os papeis, facendo cousas "imposibels" ou incluso chegando a pasar de todo. Incluso nalgunha ocasión, opostos a idea de facer "playback" teñen saído a tocar con medias na cabeza...
No seguinte vídeo Muse actúa en Musica Si (siiii!!! o mítico programa este da primeira) aló polo ano 2003; obrigados a facer "playback" Matt dáselle por pasar de todo e incluso por facer volteretas... xD. En conclusión, unha nova versión de "Hysteria"... xD

Neste caso déuselles por rirse dun programa da televisión italiana: intercambio de papeis, instrumentos que se tocan como os huevos e probas suficientes de que en realidade o tipo non está cantando... e "Uprising" interpretada de xeito soberbio... xD
Para mais inri, nese programa non debían de coñecer para nada ao grupo xa que incluso acaban entrevistando ao batería (neste vídeo facendo de Matt) como se fose o cantante e líder da banda... xD

Outro exemplo é o de Iron Maiden nunha actuación para a televisión alemana; nunca un grupo tivo tantos integrantes cun innegable talento para levar a cabo calquera labor dentro do mesmo: guitarras que soan pero que ao mesmo tempo cambian de mans, a mesma voz realizada por varios membros... "Wasted Years" nunca foi mellor interpretada... xD

O escultural

Discos imprescindibles VI

Últimas novidades...

Firewind - "Allegiance" (2006)
Un novo descubrimento no sempre interesante xénero do Power Metal.

---------------------------------------------------------------

Iron Maiden - "The Final Frontier" (2010)
O último traballo dos reis do heavy metal.

---------------------------------------------------------------

Serj Tankian - "Elect The Dead" (2007)

O ex-cantante de System Of A Down facendo System Of A Down (só que sen os seus compañeiros...)

O solemne

10 cousas que che gustaría non saber do teu corpo...

Algo curioso que topei na rede...

1. O corpo dun humano medio comprende a suficiente graxa como para facer sete pastillas de xabón, o ferro suficiente para fabricar un clavo mediano, o potasio suficiente como para disparar un cañón de xoguete, a cal suficiente para encalar un galiñeiro pequeno, o azucre necesario para encher un tarro de marmelada e o azufre suficiente como para librar a un can das súas pulgas.

2. Un esqueleto completo podería costarlle a un estudante de mediciña entre 5.000 e 7.000 $, soamente a túa cadaveira poderíase vender por uns 450 $.

3. A túa boca produce case un litro de saliva ao día.

4. O "Demodex Folliculorum" posúe oito patas rechonchas e un rabo. Mide case un tercio de milímetro de lonxitude, e encántalle cobixarse nos calidos e aceitosos pozos dos teus folículos pilosos. A maioría dos adultos posúen a este ácaro nas pestanas e, a miúdo, nos pezóns.

5. Tes aproximadamente 4.000 glándulas da cera en cada oído.

6. A deposición dun adulto medio pesa uns 120 gramos. A metade do seu contido componse dos corpos mortos das bacterias que viven nos teus intestinos.

7. O pé dun adulto medio exuda un cuarto de litro de suor ao día.

8. Se non fose pola viscosa mucosa que se adhire e cubre as paredes do teu estómago, este dixeriríase a si mesmo.

9. Ao longo da súa vida un humano medio ouriñará 41.600 litros de líquido (imaxinade unha piscina de 8'50m X 4'50m X 1'30m)

10. Un home que pesase 90 kg alimentaría a 100 caníbales dunha sentada.

O curioso