Os mellores riffs de guitarra da historia...

Aínda que poida parecer o contrario, este blog aínda non está cerrado... vale que haxa un parón bastante largo (nin voluntario nin forzado) en canto a comentarios e artigos (extensible ao resto dos blogs amigos, creo...), pero non é o caso. Eu pola miña parte vou rematar unha serie comezada xa hai algún tempo, e que gustosamente vos recordarei, saira elixido grazas aos vosos votos (ben contabilizados e sen manipular...xD)...
Sen máis dilación a terceira e última parte... os mellores riffs de guitarra da historia...

> "Purple Haze" (Jimi Hendrix): un pedazo de riff. Semellante enerxía é díficil de atopar en calqueira outro lado...
> "Fire" (Jimi Hendrix): de solo escoitar este riff parece que se lle vai a incendiar a guitarra, xD...
> "Sunshine Of Your Love" (Cream): Clapton sen dúbida debe estar na lista, xD...
> "Smoke On the Water" (Deep Purple): o que comezara como un intento gracioso de representar unha escea de Frank Zappa (outro gran guitarrista) terminou cun dos riffs máis potentes e famosos da historia. Case é o riff por antonomasia...
> "(I Can't Get No) Satisfaction" (The Rolling Stones): Keith Richards soñara este riff orixinalmente como un blues lento, pero a verdade é que asi tamén lle quedou moi ben, xD...
> "Black Dog" (Led Zeppelin): marca da casa de Jimmy Page, un riff complexo e potente...
> "In-A-Gadda-Da-Vida" (Iron Butterfly): outra das secuencias máis recoñecibles do mundo, considerada como unha das orixes do heavy metal...
> "Layla" (Derek & The Dominos): Eric Clapron con outra obra mestra, Aveces menciona que o pirateou dunha vella canción e outras que o soñou, pero o que é certo é que lle sirveu para roubarlle a muller a un compañeiro, xD...
> "Sweet Child Of Mine" (Guns N’ Roses): Slash tamén tiña que aparecer por aquí...
> "You Really Got Me" (The Kinks): unha obra mestra de comezos dos 60’s. Ray Davies demostrou ser un xenio olvidado na historia do rock. Este riff é sin dúbida dos máis memorables...
> "Are You Gonna Go My Way" (Lenny Kravitz): non coñezo moito deste músico, pero este riff mólalle de carallo, xD...
> "Born To Be Wild" (Steppenwolf): non sei porque ao escoitar este riff se che meten as ganas de subir a unha harley, xD...
> "Wish You Were Here" (Pink Floyd): Gilmour é capaz de facer este riff e metelo nunha balada...
> "Enter Sandman" (Metallica): está moi ben a maneira na que esta canción vai collendo forza...
> "Baba O’Riley" (The Who): non me refiro á intro feita con sintetizadores, senon de esos guitarrazos que veñen despois. Ao máis puro estilo de Pete Townshend, este é un riff simple pero cargado de forza.
> "Highway To Hell" (AC/DC): imposible non recoñecer este riff, cando a maioría das orquestas se empeñan en convertir este fraseo nalgo máis infravalorado... Angus Young e o seu enorme talento para crear grandes riffs...
> "Crazy Train" (Ozzy Osbourne): esta é unha opinión moi persoal, Randy Rhoads para min é unha debilidade...xD

[Non aparecen todolos exemplos, pero intentei que apareceran a meirande parte deles... se tedes curiosidade podedes atopalos no Youtube pola vosa conta...xD]

Miles de exemplos máis...

> "Whole Lotta Love" (Led Zeppelin)
> "Paint It Black" (The Rolling Stones)
> "Hell Bells" (AC/DC)
> "Voodoo Child" (Jimi Hendrix)
> "Crossroads" (Cream)
> "Johnny B. Goode" (Chuck Berry)
> "LA Grange" (ZZ Top)
> "Eye Of The Tiger" (Survivor)
> "Hysteria" (Muse)
> "Paranoid" (Black Sabbath)
> "All Right Now" (Free)
> "Symhony Of Destruction" (Megadeth)
> "Money For Nothing" (Dire Straits)
> "Ace Of Spades" (Motorhead)
> "Whisky In The Jar" (Thin Lizzy)
> "Iron Man" (Black Sabbath)
> "Back In Black" (AC/DC)
> "Smells Like Teen Spirit" (Nirvana)
> "One" (Metallica)
> "Seven Nation Army" (White Stripes)
[...]

O fundamental

Domingos de Rock Nº12: ESPECIAL Dragonforce

Dragonforce é unha banda de power metal formada no ano 1999 en Londres (Inglaterra) composta por músicos de China, da mesma Inglaterra, Escocia, Francia e Ucrania. Explotan o lado épico e fantástico do power metal agregándolle un ritmo moito máis rápido, mezclándoos con sonidos de videoxogos e outros elementos pouco usuais neste xénero. Eles mesmos autodenomínanse un grupo de "extreme power metal" (power metal extremo).
Os membros desta formación son: Herman Li, guitarra e coros; Sam Totman, guitarra e coros como o anterior; Vadim Pruzhanov, teclado, piano e coros; Dave Mackintosh, batería e coros; e Frédéric Leclercq, baixo e coros. Actualmente están na procura dun novo vocalista, xa que o seu anterior, ZP Theart abandoou o grupo.

"Valley Of The Damned" (2003, Valley Of The Damned)




"My Spirit Will Go On" (2004, Sonic Firestorm)




"Through The Fire And Flames" (2006, Inhuman Rampage)




"Heroes Of Our Time" (2008, Ultra Beatdown)

O poderoso

Sei o que vistes o último venres... (porque eu tamén fun) HOXE: Shrek 4: Felices para Siempre

Boas!! hoxe volvo a ter a oportunidade de retomar unha vella sección que xa facía algún tempo que non realizaba, e dito sea de paso, un tipo de artigos dos que máis me gusta facer persoalmente (esperemos... dos que máis vos gusten a vós...xD), e para máis inri cunha novidade... Sei o que vistes... volve a escea esta semana, e por primeira vez, cunha crítica dunha película de animación (digamos que Avatar non conta neste xénero... xD), como non, coa cuarta entrega e última (bo é... xa era moito forzar) de Shrek... Shrek 4: Felices para Siempre, ou Shrek: El Capítulo Final (non sei cal é o verdadeiro, eu vin os dous por ahí...xD)

¡¡Atención, este artigo pode conter detalles sobre a trama!!

A saga Shrek é unha exitosa serie de película de animación nacida no seo da famoso estudio de cine Dreamworks (haber dicideme cales destas non coñecedes...xD... artífices de coñecidos proxectos, a saber: as anteriores Shrek, Shrek 2 e Shrek Tercero; Madagascar 1 e 2, Bee Movie, Kung-Fu Panda, Ratónpolis, etc etc etc), recoñecidos principalmente polo súas películas animadas con personaxes "desenfadados" e tremendamente divertidos, que a pesares de parecer nun principio enfocados para os máis cativos, fai que a meirande parte das veces sexan tamén totalmente aconsellables para os máis maiores. Este capítulo final foi responsabilidade de Mike Mitchell (non sei quen é este director, pero tras un breve búsqueda da súa filmografía non topei nada salientable... porque Timecop, unha peli de acción dos 90 na que creo que sae Silvester Stallone, e Gigoló, as máis coñecidas, non teñen nada digno de mención, ¿ou?... xD).
A sinapse do filme é a seguinte: Shrek pretende volver a ser o ogro que aterrorizaba a todalas aldeas polo que firma un contrato cun "trampas" (xD), no cal acordan que o desexo de Shrek se fará realidade sempre é cando él lle dea a cambio un día da súa vida, co conseguinte enredo de acontecementos, situacións divertidas e claramente, final feliz...
A curiosidade do filme: a idea orixinal das películas de Shrek está basada dun libro infantil ilustrado do mesmo nome, de William Steig (1990).
Conclusión: nesta cuarta parte, a pesares de estar algo "forzada" xa a saga, intentan facer unha especie de resumo das anteriores e dalgunha maneira dar por finalizada a saga, polo que existen numerosas referencias as películas anteriores (incluso os créditos intercalan imaxes das 3 historias anteriores). Ao remate dos 90 minutos que supoño houbo de durar o filme o sabor de boca non é o esperado, dando a impresión de que esta última parte non foi capaz de cumplir as expectativas e dun proxecto, por decilo dalgunha maneira, "mediocre". A causa claramente é que xa era moito forzar a serie de Shrek. Si, a peli é divertida, coas "coñas" marcas da casa, co mítico momento do Gato con botas (coa voz de Antonio Banderas, claro) poñendo ollos de cordeiro degollado (das películas de Shrek que fun ver ao cine, neste intre toda a sala escacha a rir... si, por riba deles, oese a risa de María, xD)... pero, persoalmente creo que non foi o que esperaba.
Valoración final: parece unha película feita para saír do paso e feita simplementa para dar remate a unha saga fílmica de animación... eso sí, divertida...

O mellor: a escea nomeada anteriormente do Gato con Botas (desta vez cebado como unha vaca...xD) e o personaxe do neno mimado con voz de home (xD)
O peor: a sensación de decepción que che queda ao saír do cine...

O animado

Os mellores solos de guitarra da historia...

Grazas aos vosos votos na última enquisa realizada, seguiremos con estos artigos dos mellores da historia: tócalle neste caso, aos mellores solos de guitarra da historia... máis que nada porque vós o decidistes (eu evitei votar para que non houbera nin trampa nin cartón, xD)
Despois de moito pensalo, e de buscar diversas maneiras de como facer este artigo, acabei por poñer un vídeo no que máis ou menos se resumen os que eu considero os mellores solos deste impresionante instrumento...xD

>"Crossroads" - Cream (Eric Clapton): un gran guitarrista, un gran solo dun gran trío de monstros...
>"Crazy Train" - Ozzy Osbourne (Randy Rhoads): un gran solo do tristemente guitarrista falecido de Ozzy Osbourne e Quiet Riot.
>"Highway Star" - Deep Purple (Ritchie Blackmore): un canción épica tiña que contar con un solo destas proporcións...
>"Sweet Child O' Mine" - Guns N' Roses (Slash): un de tantos solos impresionantes deste gran heroe da guitarra.
>"One" - Metallica (Kirk Hammet): un mestre da guitarra, nunha das grandes bandas da historia nun gran demostración de maestría ás 6 cordas...
>"All Along The Watchtower" - Jimi Hendrix Experience (Jimi Hendrix): o mellor dos mellores facendo maxia... xD
>"Free Bird" - Lynyrd Skynyrd (Allen Collins e Gary Rossington): un solo enorme (e non só pola duración) dunha banda descoñecida con grandes proporcións de talento entre as súas filas...
>"Eruption" - Van Halen (Eddie Van Halen): un dos mellores facendo un gran solo...
Por último... o mellor, o inigualable, o ... xD
>"Stairway To Heaven" - Led Zeppelin (Jimmy Page): non teño nada máis que decir sobre esta gran banda, este pedazo de guitarrista e da (para min) a mellor canción de todolos tempos... xD

[no min. 2:09 cando comeza o solo de "Free Bird" aparece a imaxe de The Edge, o guitarrista de U2, e non o de Lynyrd Skynyrd]
[por certo... os solos non están completos]

¡¡Claro está!!! hai exemplos e exemplos de grandes e inolvidables solos de guitarra...
A pesares de todo eu engadiría dous máis:
>"Comfortably Numb" - Pink Floyd (David Gilmour): considerado co "Free Bird" e co "Stairway To Heaven" un dos mellores solos da historia do Rock.


>"November Rain" - Guns N' Roses (Slash): no sitio do do vídeo eu poría este...o mellor solo de Slash na mellor canción dos Guns.

Outros exemplos... e non me canso de escribir...

>"Hotel California" (Ben Felder, Joe Walsh) – The Eagles
>"Voodoo Child" (Slight Return) – Jimi Hendrix
>"Johnny B. Goode" – Chuck Berry
>"Texas Flood" – Stevie Ray Vaughan
>"Layla" (Eric Clapton, Duane Allman) – Derek and the Dominos
>"Heartbreaker" (Jimmy Page) – Led Zeppelin
>"Cliffs of Dover" – Eric Johnson
>"Bohemian Rhapsody" (Brian May) – Queen
>"Sultans of Swing" (Mark Knopfler) – Dire Straits
>"Mr. Crowley" (Randy Rhoads) – Ozzy Osbourne
>"For the Love of God" – Steve Vai
>"Surfing with the Alien" – Joe Satriani
>"Cemetary Gates" (Dimebag Darrell) – Pantera
>"Hangar 18" (Dave Mustaine) - Megadeth
>"Sharp Dressed Man" (Billy Gibbons) – ZZ Top
>"Jessica" (Dickey Betts) – Allman Brothers
>"Sympathy for the Devil" (Keith Richards) – Rolling Stones
[...]

O insondable

Illuminati (2)

O diamante dos Illuminati é un ambigrama que mostra o nome dos 4 elementos escritos xuntos.

Teorías da conspiración:
Ata o día de hoxe, numerosas obras divulgaron certas teorías nos que os Illuminati, ao subsistir trala súa prohibición, e a causa da súa dedicada infiltración na masonería, serían responsables de importantes sucesos como a Revolución Francesa, as Guerras Mundiais, e incluso os atentados do 11 de setembro do 2001 e as posteriores Guerras de Afganistán e Irak.

A Revolución Francesa

Preséntanse varias probas...
- En primer lugar: que todolos ideólogos, directores e dirixentes políticos da Revolución Francesa sen excepción, foran francmasóns: Montesquieu, Rousseau, D'Alambert, Voltaire e Condorcet; ata o mesmo Napoleón.
- En segunda lugar, a existencia dun pequeno grupo de francmasóns chamados "Les illuminés" pouco antes da mesma.
- En terceiro lugar: nos anos 1788 e 1789, unha logia masónica de París, "Amis Réunis" recibiu a varios máximos cargos dos Illuminati xa disoltos.

A Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán de 1789 co símbolo do "Ollo que todo o ve"

As Guerras Mundiais

Quenes apoian estas teorías, citan como o exemplo a existencia dunhas cartas escritas entre os anos 1870 e 1871 que predicen as dúas guerras mundiais, entre un antigo militar confederado chamado Albert S. Pike (de feito o único representante da Confederación, e á vez membro activo do Ku Klux Klan, honrado cunha estatua en Washington D.C.) e o francmasón Giuseppe Mazzini, un filósofo e político italiano que se esforzou por unificar os estados italianos, o cal fora seleccionado polos Iluminati para dirixir as súas operaciones mundiais en 1834.
Partes das mesmas...

Fomentaremos tres guerras que implicarán al mundo entero. La primera de ellas permitiría derrocar el poder de los zares en Rusia y transformar ese país en la fortaleza del comunismo ateo [...] Las divergencias causadas por los "agenteur" (agentes) de los illuminati entre los imperios británico y alemán serán utilizados para provocar esta guerra [...]
La segunda guerra mundial [..]. Se apoyará a los regímenes europeos para que terminen en dictaduras que se opongan a las democracias y provoquen una nueva convulsión mundial cuyo fruto más importante será el establecimiento de un Estado soberano de Israel en Palestina que venía siendo reclamado desde tiempos inmemoriales [...]
La tercera y definitiva guerra se desataría a partir de los enfrentamientos entre sionistas políticos y los dirigentes musulmanes. Este conflicto deberá orientarse de forma tal que el islam y el sionismo político se destruyan mutuamente y además obligará a otras naciones, una vez más divididas sobre este asunto, a entrar en la lucha hasta el punto de agotarse física, mental, moral y económicamente... [...] y la multitud, desilusionada con el cristianismo,[...], recibirán la verdadera LUZ a través de la manifestación universal de la doctrina pura de "Lucifer", sacada a la vista pública finalmente. Esta manifestación resultará del movimiento reaccionario general que seguirá a la destrucción del cristianismo y ateísmo, ambos conquistados y exterminados al mismo tiempo.

[... con esta segunda parte dou por rematada estos artigos acerca dos Illuminati]

O enigmático